Category Archives: Blog Żony Nieprzykładnej

Właściwie, jest wszystko w porządku, naprawdę; już nie myślę, że żadne dziecko nie będzie miało uśmiechu R. ani mojego, jego lub moich oczu, uszu, nosa. Już nie pamiętam, przynajmniej nie pamiętam za mocno, że nie poczuję, jak pięknie mogą puchnąć … Continue reading →

Wierzę w to, że myśl, pragnienie, kreują naszą rzeczywistość. Nie ma to nic wspólnego z nadawaniem sobie jakichś boskich mocy, każdy z nas jest po prostu demiurgiem codzienności i mamy wpływ na coś więcej, niż smak zupy czy droga, w … Continue reading →

Ta wiosna jest niesamowita, kolorami i zapachami mnie uwodzi, rozkochuje, rozbudza, roznamiętnia, rozpala. Maj prosto z bajki, maj jak marzenie. Serce wyrywa się do lasów, posłuchałam więc tego serca w miniony piątek, godzina minęła niepostrzeżenie. Cała przyroda jak specjalnie dla … Continue reading →

Bo ja ci, kurde, mówiłem, że ja na swoją pracę nie mogę narzekać. Roboty na magazynie za dużo nie ma. Siedzę, coś se tam zrobię, jak mam coś do załatwienia na mieście, to jadę, bo co innego miałbym robić. W … Continue reading →

Mam młodszą siostrę. Mam też młodszego brata, ale o nim może innym razem. Podział był prosty i obowiązywał… odkąd pamiętam. Ja – to ta grzeczna i mądra. Ona – krnąbrna i ładna. Efekty widać do dziś; ja staram się uwierzyć … Continue reading →

Wiele muzycznych odkryć – w tym także to, które prezentuję poniżej – zawdzięczam radiowej “Trójce”. Mocno mi zapadła w serce ta piosenka i… i  chyba nie chciałabym, żeby ktoś kiedyś mógł takie słowa wyśpiewać, mając mnie na myśli. Choć z … Continue reading →

… tak właśnie wygląda teraz u nas wiosna… lub przynajmniej ja tak ją widzę.

Na Kalatówkach jeszcze śnieg. Niewiele, ale jednak. Mówię R., żeby poprawił sobie wystające spod czapki włosy, reaguje oburzeniem: – Traktujesz mnie jak dziecko. Zapewniam go, że słyszy co innego, niż mówię, że dopisuje dodatkowe znaczenie moim słowom, że ma przestać … Continue reading →

Tak mi jakoś melancholijnie, może przez te chmury, przez wilgotność aż namacalną. Najchętniej przytuliłabym się do kota i z kubkiem gorącego kakao, grubą książką, wgramoliła się pod koc na większość dnia. Może za jakiś czas uda mi się pozwolić sobie … Continue reading →

- Monogamia jest bez sensu! – powiedziałam, siedząc w wannie i goląc lewą łydkę. – Kto to w ogóle wymyślił?! I taki głupawy monolog kontynuowałabym, gdyby nie odezwał się mój Mąż, który stał przy pralce i sprawdzał coś w komórce. … Continue reading →